Το 1954 απαντήθηκε στη Βουλή των Ελλήνων επερώτηση από τον υπουργό Εσωτερικών της κυβέρνησης Παπάγου (Ελληνικός Συναγερμός), κ. Παυσανία Λυκουρέζο, στους βουλευτές Δωδεκανήσου κ. Εμμανουήλ Ζαννή (ΕΠΕΚ του Νικολάου Πλαστήρα) και Στέλιου Κωτιάδη (κόμμα Φιλελευθέρων), με θέμα στην αστυνομική βία.
Βρισκόμαστε στην μεταεμφυλιακή περίοδο, ο στρατηγός Αλέξανδρος Παπάγος στις εκλογές του 1952 είχε επιτύχει σαρωτική νίκη και οι αυθαιρεσίες των κρατικών οργάνων βρίσκονταν στην καθημερινή διάταξη, μιας κι όποιος ερχόταν σε αντίθεση με τις τοπικές εξουσίες, εύκολα μπορούσε να κατηγορηθεί για κομουνιστής με τις γνωστές συνέπειες. Μη ξεχνάμε ότι είναι η εποχή, όπου τα πιστοποιητικά κοινωνικών (πολιτικών) φρονημάτων ήταν αναγκαία για να διοριστεί κάποιος οπουδήποτε. Στο κλίμα αυτό, οι δύο Δωδεκανήσιοι βουλευτές αναδεικνύουν τέτοια φαινόμενα, όπως την αποκαθήλωση της διοίκησης του εργατικού κέντρου της Ρόδου, καθότι δεν ήταν αρεστό στον διορισμένο από την κυβέρνηση Νομάρχη. Ιδιαίτερα η Βασιλική Χωροφυλακή(1), έλεγχε τα πάντα, και ασκούσε απροκάλυπτη βία ενάντια των πολιτών της υπαίθρου, με σκοπό την εξάλειψη κάθε εστίας συμπάθειας προς την αριστερά.
![]() |
| Από τους πανηγυρικούς εορτασμούς την ημέρα της Ενσωμάτωσης στη Ρόδο. |
Οι αντιπολιτευόμενοι βουλευτές Εμμανουήλ Ζαννής και Στέλιος Κωτιάδης, μεταξύ των άλλων που κατάγγειλαν ήταν και η αναίτια αστυνομική βία, έναντι ενός ζευγαριού στην Όλυμπο της Καρπάθου. Στην επερώτησή τους εντοπίζονται κάποιες περιπτώσεις, οι οποίες όμως δεν συνδέονται με κανέναν τρόπο με πολιτικά φρονήματα. Ακόμα και σε αυτούς ήταν αδύνατον να ξεφύγουν από το κλίμα που επικράτησε μετά τον εμφύλιο, το οποίο πρέσβευε την φυσική και ιδεολογική εξόντωση των ηττημένων.
Ο λόγος τους είναι περισσότερο παραπονετικός και εκφράζει απογοήτευση, καθότι ανέμεναν μια πιο δημοκρατική αντιμετώπισή τους από αυτήν των Ιταλών, ζώντας ελεύθεροι πλέον στο Ελληνικό κράτος, όπως ονειρεύονταν και αγωνίστηκαν τις προηγούμενες δεκαετίες. Παραπονιέται λοιπόν ο Στέλιος Κωτιάδης στον υπουργό, ότι δάρθηκαν πολίτες φιλήσυχοι και νομιμόφρονες. Απογοητευμένος αναφέρει ότι η συμπεριφορά των οργάνων της Βασιλικής Χωροφυλακής, θυμίζει τους καραμπινιέρους κατά τους σκληρούς χρόνους της φασιστικής κατοχής. Θεωρεί το γεγονός απαράδεκτον, θυμίζοντας την μακροχρόνια δουλεία των Δωδεκανησίων, η οποία ήταν η αιτία να μην έχουν αποκτήσει ακόμα "τον αέρα του ελεύθερου πολίτη". Θα ανέμενε, όπως ανέφερε οι Δωδεκανήσιοι να αισθάνονται την θαλπωρή και τη στοργή του Κράτους και όχι τη βιαιοπραγία από αυτό. Αναφέρει συγκεκριμένα τρεις περιοχές όπου σημειώθηκαν τέτοια περιστατικά, από τις πλέον απομακρυσμένες του νομού, την Όλυμπο (στα πρακτικά της Βουλής γράφεται ο Όλυμπος) της Καρπάθου, την Σύμη και την Τήλο. Και ζητά να μάθει, ποια ήταν η τιμωρία των οργάνων της τάξης που βιαιοπράγησαν εναντίων των πολιτών.
Ο Εμμανουήλ Ζαννής εκφράζει απογοήτευση λέγοντας ότι μετά από έξι αιώνες δουλειάς και πολλά έτη φασιστικής κατοχής, οι Δωδεκανήσιοι ελπίζανε ότι τα όργανα της τάξης που θα στέλνονταν στο νομό, θα ήταν τα καλύτερα από αυτά που διέθετε το σώμα. Λέει κι αυτός ότι η βιαιοπραγία ήταν έναντι εθνικοφρόνων πολιτών. (Δηλαδή αν ήταν κομουνιστές ή αριστεροί γενικότερα, ο όποιος ξυλοδαρμός θα ήταν αποδεκτός;). Τέλος αναρωτιέται τι εξυπηρετεί ο ξυλοδαρμός και οι ταπείνωση των πολιτών, οι οποίοι περίμεναν κάποτε την απελευθέρωσή τους.
Ο Μεσσήνιος υπουργός Παυσανίας Λυκουρέζος στην απάντησή του δεν απαντά καν στις αιχμές των βουλευτών, ότι ανέμενον κάτι καλύτερο μετά από τόσο χρόνια δουλείας και τον καημό τους για Ένωση με την Ελλάδα. Αρνείται με κατηγορηματικό τρόπο, ότι τα καταγγελλόμενα γεγονότα έχουν την έκταση που ανέφεραν οι δύο βουλευτές. Υποστηρίζει ότι η "Γενική Διοίκηση της Δωδεκανήσου έχει αποκαταστήσει ακομάτιστον αντικειμενικής και χρηστήν διοίκηση"(!). Για το πρώτο από τα τρία επεισόδια, αυτό της Σύμης, υποστηρίζει ότι ήταν ένας απλός αγορανομικός έλεγχος, όπου ο ελεγχόμενος αρτοποιός αυθαδίασε έναντι του Ενωματάρχη(2) και "ελέχθη μία κουβέντα πάρα πάνω απὸ τον ένα και μία κουβέντα πάρα πάνω από τον άλλον". Τελικά ο Ενωματάρχης για την συμπεριφορά του, η οποία δεν άρμοζε στη θέση του, τιμωρήθηκε με 20ήμερον φυλάκιση.
Κατά τον υπουργό, το περιστατικό της Ολύμπου, δεν ήταν μια απλή υπόθεση, η οποία αφορούσε όχι μόνο τον Ενωματάρχη, αλλά και τον Μοίραρχο(3) του νησιού. Συγκεκριμένα καταγγέλθηκε ο ξυλοδαρμός του κ. Μ. Μακρή και της συζύγου του, από κάποιον Ενωματάρχη Κουντούρη. Όταν διατάχθηκε ο Ενωματάρχης να παρουσιαστεί ενώπιον του Μοίραρχου για ανάκριση, αυτός αρνήθηκε να απολογηθεί ενώπιον του και ζήτησε να γίνει αυτή από Ανώτερο Διοικητή. Πράγματι εστάλη Ανώτερος Διοικητής, ο οποίος διαπίστωσε σκευωρία κατά του Ενωματάρχη και μετά από τη σύνταξη "ογκοδέστατου φακέλου" εναντίον και του Μοίραρχου αυτή τη φορά, αυτός εστάλη στο Ανακριτικό Συμβούλιο. Η υπόθεση δεν είχε ακόμη κλείσει και γι΄αυτό δεν υπήρχε τελικό πόρισμα.
Ως προς το τρίτο επεισόδιο, αυτό της Τήλου, έγινε καταγγελία ότι τη 14η και 16η Αυγούστου, κάποιοι χωροφύλακες ήταν μεθυσμένοι και εξύβρισαν με βαριούς χαρακτηρισμούς τους κατοίκους του νησιού. Αν και τα πράγματα θεωρήθηκαν "πάρα πολύ εξωγκομένα", τιμωρήθηκαν από τον Ανώτερο Διοικητή τους με 10ήμερο φυλάκιση, οι οποίες έγιναν 15 από τον Αρχηγό της Χωροφυλακής.
Στη δευτερολογία του ο βουλευτής Εμμανουήλ Ζαννής επανήλθε στο θέμα της Ολύμπου, υποστηρίζοντας ότι ό Ενωματάρχης αρνήθηκε να ανακριθεί από τον ανώτερο του Μοίραρχο, "διατεινόμενος, ότι είναι ανιψιός του κ. Υπουργού". Δηλώνει σίγουρος ότι όταν ολοκληρωθεί η έρευνα, θα φανεί ότι η Όλυμπος, "ένα φιλήσυχον και το πλεόν απομεμακρυσμένον χωρίον της Δωδεκανήσου, εκεί το όργανον της τάξεως παρεξετράπη και έδειρεν όχι έναν πολίτη, αλλά 6 7 άτομα".
Φυσικό ο υπουργός αρνήθηκε την οποιαδήποτε σχέση με τον παρεκτραπέντα Ενωματάρχη, βεβαιώνοντας ότι όποιος είναι τελικά ο φταίχτης, όσο ψηλά κι αν βρίσκεται, θα τιμωρηθεί.
Δεν έχουμε βρει κανένα στοιχείο παραπέρα, για την τελική έκβαση της υπόθεσης της Ολύμπου.
2. σαν τον σημερινό Αρχιφύλακα
3. σαν τον σημερινό Αστυνόμο Β΄

Εχουμε ακούσει από παλαιότερους πως η αντικομμουνιστική υστερία άρχισε με την Αγγλική κατοχή.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣυγκεκριμένα στις Πυλές, ένοπλοι Πυλιατες πολιόρκησαν σπίτια δημοκρατικών πολιτών και απείλησαν ζωές. Τα ονόματα των μεν και των δε είναι ακόμα γνωστά. Ένα τέτοιο πρωτοφανές κλίμα εκφοβισμού ήταν γενικευμένο στην Κάρπαθο Μετά το τέλος του εμφυλίου οι δραστηριότητες αυτές πέρασαν στην χωροφυλακή. Ήταν η σειρά όσων πολέμησαν τους Γερμανούς στα βουνά της ηπειρωτικής Ελλάδας να πάρουν μια γεύση δημοκρατίας (εκτοπισμοί, αποκλεισμοί κλπ).